Ώστε υπήρχε τόσα χρόνια ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς ε;

Αν και το συγκεκριμένο blog δεν χρησιμοποιείται για πολιτικά posts αλλά κυρίως για posts που αφορούν την τεχνολογία, θα μου επιτραπεί -μεταξύ άλλων είμαι ο root εδώ (tech joke)- να γράψω κάποιες απόψεις μου και ταυτόχρονα να γράψω και ελληνικά γιατί θα μας πέσουν τα μαλλιά στο τέλος.

Τις τελευταίες μέρες, στο ελληνικό κομμάτι των social media, διακινείται αυτό εδώ το άρθρο. Το άρθρο αυτό, το οποίο στηρίζεται σε μια καραμέλα που κατά καιρούς αναμασά η κυβέρνηση και διάφοροι άλλοι, στηρίζεται στο εξής απλό σενάριο. Η χώρα περνάει μια κρίση. Για την κρίση αυτή ευθύνονται ορισμένες επιλογές. Τις επιλογές αυτές τις έκαναν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Για να γίνουν αυτές οι επιλογές από την κυβέρνηση, υπήρξε πίεση από κάποια σωματεία. Τα σωματεία αυτά ελέγχονταν από αριστερούς οι οποίοι ονειρεύονταν μια σοσιαλιστική δημοκρατία σοβιετικού τύπου.

Εδώ αναδεικνύονται δύο προβλήματα. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί χρησιμοποιούν αυτήν την καραμέλα αποκλειστικά και μόνο για να αποποιηθούν των ευθυνών τους. Θα επιστρέψω σε αυτό παρακάτω.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι αυτοί που τα γράφουν αυτά είναι εντελώς ανιστόρητοι σχετικά με την μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Αυτό δε θα ήταν πρόβλημα αν ήταν μόνο ανιστόρητοι. Το πρόβλημα είναι ότι εκτός από ανιστόρητοι είναι και επικίνδυνοι γιατί παρασέρνουν και άλλους με αποτέλεσμα το κακό να διαιωνίζεται.

Ας δούμε λίγο την μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Τα σωματεία, οι απεργίες και άλλες θαυμαστές ιστορίες.

Πριν περιγράψω την κατάσταση των σωματείων, να πω το εξής: Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έλεγχαν σωματεία μέσω των συνδικαλιστικών τους φορέων -ΠΑΣΚΕ (ΠΑΣΟΚ δηλαδή), ΔΑΚΕ (ΝΔ δηλαδή) στην ΑΔΕΔΥ- με σκοπό να μπορούν είτε να ασκούν πίεση ο ένας στην κυβερνητική πολιτική του άλλου ή να μην έχουν αντιδράσεις στις προωθούμενες κυβερνητικές πολιτικές. Αν δε κατάλαβες τι λέω, τα σωματεία αυτά δεν είχαν ως κύριο μέλημά τους να προασπίσουν συμφέροντα εργαζόμενων αλλά να χρησιμοποιηθούν ως επέκταση του δικομματισμού και ως εργαλείο συγκεκριμένων συμφερόντων. Αυτό δικαιολογεί ως έναν βαθμό και το ότι διάφοροι χώροι (μεταξύ των οποίων και ο Α/Α) βρίζουν συγκεκριμένα σωματεία. Εδώ να πω ότι πολλές φορές και η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έχουν αποτελέσει προθάλαμο για πολιτική καριέρα ή και για άλλες “χάρες”. Αρκεί βέβαια για όλα αυτά να παρέμεναν υπάκουοι στις εντολές της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ.
Ας υποθέσουμε ωστόσο ότι τα σωματεία αυτά τα έλεγχαν αριστεροί που ήθελαν σοσιαλιστική δημοκρατία σοβιετικού τύπου. Επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου ξέσπασαν διάφορες απεργίες σε διάφορους κλάδους. Ο Παπανδρέου έκανε το εξής απλό: Κατέβασε δικούς του που ήξεραν την δουλειά του εκάστοτε κλάδου και έτσι οι απεργοί αναγκάστηκαν να λήξουν την απεργία τους. Το ίδιο μοτίβο μπορούσε να χρησιμοποιήσει και η ΝΔ. Αλλά είναι πιο απλό, όπως είδες προηγουμένως να ελέγχεις αυτά τα σωματεία για τα συμφέροντά του κόμματός σου και των πολιτικών που προωθεί.

Για το κομμάτι που αφορά τα πανεπιστήμια και τους αριστερούς. Η αλήθεια είναι ότι κάθε κυβέρνηση που ανέλαβε και σεβόταν τον εαυτό της ήθελε να μεταρρυθμίσει την παιδεία. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές έπεφταν η μία πίσω από την άλλη στο κενό. Οι περισσότερες από αυτές εστίαζαν στο ότι υπάρχει ένα τεράστιο έξοδο για τον υποψήφιο που είναι τα φροντιστήρια και στα κέντρα ελεύθερων σπουδών. Το πρόβλημα ωστόσο δεν βρίσκεται εκεί. Για να μαι ακριβής, το πρόβλημα το εντόπισε και η τρόικα. Κάποια στιγμή, μεταξύ αυτών των μεταρρυθμίσεων που γίνονταν, προτάθηκε από την τρόικα μεταπτυχιακοί φοιτητές και υποψήφιοι διδάκτορες να πληρώνονται από κρατικά λεφτά για να κάνουν την έρευνά τους, να συμμετάσχουν σε έρευνα κλπ. Παράλληλα, θα εξασφαλιζόταν το αφορολόγητο έως ενός ποσού και θα υπήρχαν κάποιες διευκολύνσεις σχετικά με τις προσλήψεις ερευνητών. Αυτό αποσκοπούσε στο ότι το κράτος ξαφνικά θα αποκτούσε τεχνογνωσία στα χέρια του την οποία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί και να έχει οικονομικό κέρδος. Η πρόταση απορρίφθηκε από το κράτος γιατί “κάποιοι θα φοροδιαφεύγαν”.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; 

Αν ήδη δε κατάλαβες ότι φτάσαμε ως εδώ λόγω κυβερνητικών επιλογών και όχι κάποιας αόρατης αριστερής ηγεμονίας, κάτι κάνεις λάθος.
Αλλά αξίζει να δούμε μερικά πραγματάκια από την μεταπολιτευτική μας ιστορία και το πώς λειτούργησαν ή όχι.

Ο πρώτος αναπτυξιακός νόμος ήταν ο 1232/1982. Την ίδια περίοδο, μαζί με διάφορες άλλες διευκολύνσεις, εμφανίζονται και οι συνεταιρισμοί. Το ΠΑΣΟΚ έχει στο κεφάλι του να φέρει την ανάπτυξη στον τόπο. Ορισμένοι έχουν στο κεφάλι τους το πώς θα φάνε λεφτά, πολλά λεφτά. Δε θα αναφερθώ στο πόσες μπιέλες βάρεσε η μικροαστίλα του Έλληνα τότε. Οι περισσότερες επενδύσεις πήγαν άπατες, όπως και αρκετοί συνεταιρισμοί. Λαμπρή εξαίρεση σε αυτά ο συνεταιρισμός μήλων Ζαγορίν Πηλίου, και μερικοί ακόμα συνεταιρισμοί. Αν νομίζεις ότι αυτά τα φαγοπότια τελειώσαν εν μέσω κρίσης, κάνεις λάθος.

Το επόμενο πράγμα, το οποίο έχει επίσης πλάκα είναι οι ιδιωτικοποιήσεις επί Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης ξεκινάει ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων, τύπου όλα-κάτω-του-κόστους. Μια εξαιρετική κίνηση τότε, για όποιον απορεί για τα ελληνικά ναυπηγεία, είναι ότι κλείνει τα ναυπηγεία της Σύρου. Τα ναυπηγεία της Σύρου, τα παράτησε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης και πέρασαν σε κρατικά χέρια. Το κράτος αποφασίζει να τα λειτουργεί μια αγγλική εταιρεία. Ο Μητσοτάκης λοιπόν αποφασίζει να κλείσει τα ναυπηγεία, έτσι κλείνουν τα ναυπηγεία της Σύρου. Δε ξέρω τι είδους ιδιωτικοποίηση είναι αυτή αλλά σίγουρα όχι αριστερή.

Επειδή η κυβέρνηση Σημίτη δε μπορούσε να μείνει απέξω από αυτό, αποφασίζει να ασχοληθεί με το ίδιο μοντέλο. Απλά, για να είναι και μοδάτη κυβέρνηση, εμφανίζεται ως εκσυγχρονιστές. Αποκορύφωμα αποτελεί βέβαια το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου Αθηνών όπου μικροομολογιούχοι χάνουν λεφτά, διάφορα “βαριά χαρτιά” γίνονται κουρελόχαρτα, ταμεία που επένδυσαν στο χρηματιστήριο βρίσκονται ελλειμματικά και άλλα ωραία.  Εδώ να ενημερώσω ότι κάποια ταμεία τότε, παρότι ήταν υγιή δε θέλαν να επενδύσουν στο χρηματιστήριο. Δεδομένου του ότι αυτά τα ταμεία ήταν εχθροί της ανάπτυξης και της πατρίδας αλλά δε μπορούσαν να επέμβουν τα ΜΑΤ, τους τα πήραν με νόμο, και τα χάσαν. Αυτά για τα ελλειμματικά ταμεία.

Εκείνη την περίοδο, και κυρίως μετά το μπραφ του χρηματιστηρίου, υπάρχει μια αύξηση της φορολογίας, με διάφορες γκρίνιες και δηλώσεις. Βέβαια, για να τραφεί το μοντέρνο προφίλ της πατρίδος οι ολυμπιακοί αγώνες επιστρέφουν στον τόπο τους.

Αυτά τα χρόνια πέρναγα όλα τα καλοκαίρια μου στην Πάρο. Από την τρελή ανάπτυξη στον τόπο λόγω ολυμπιακών, αρχίζουν να σκάνε διάφοροι υπεύθυνοι των ολυμπιακών αγώνων στην Πάρο πότε με ελικόπτερα και πότε με κότερα. Πριν από αυτό, κυρίως λόγω χρηματιστηρίου, η Πάρος τα καλοκαίρια τιγκάρει Jaguar αμάξια και βίλες. Κάτι χωματόδρομοι στη μέση του πουθενά ασφαλτοστρώνονται κλπ.

Όλη αυτήν την περίοδο, προωθούνται και πολιτικές της ΕΕ. Οι πολιτικές βέβαια της ΕΕ ρημάζουν την παραγωγή -όχι μόνο την αγροτική- και προωθούν ένα μοντέλο “επιδοτήσεων”.  Σε όλα αυτά να προσθέσει κανείς και άλλα έξοδα που φορτωθήκαμε ως φορολογούμενοι, την φοροδιαφυγή κλπ.

Ώστε φταίει η αριστερά ε;

Όχι, δε φταίει η αριστερά, η αναρχία, το ελευθεριακό κίνημα, ο κομμουνισμός ή οι εξωγηίνοι. Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν φταίνε. Το να λες ότι “φταίει η αριστερά” ή η όποια αριστερά είναι μια πολύ βολική εκδοχή η οποία αφαιρεί τις ευθύνες από όσους κυβέρνησαν. Δε κυβέρνησε η αριστερά, δε κυβέρνησαν οι συνδικαλιστές, συγκεκριμένοι άνθρωποι κυβέρνησαν και έχουν ονόματα και ευθύνες. Κάποτε αυτές οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν εκεί που πρέπει.

Stay sharp.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *